05 Ocak 2015, Pazartesi
saat: 22:10
Ben çocukken çocuk olmak isteyenlere çok kızardım , ne var çocuk olmakta cebinde beş kuruşun yok , öğretmen sürekli ders veriyor , sözlüye kaldırıyor sınıfın ortasında seni sevdiğin çocuğa bir güzel rezil ediyor , ne bileyim yahu bir ton dert .. Şimdi tabi kazık kadar olunca bende çocukluğuma geri dönmek isteyince anladım onları .. Mesela artık karın yağması benim için sadece eziyet , okullar tatil olucak gibi heyecanlı bir bekleyişim yok , yada kalbim çocukken attığı gibi bir daha hiç bir zaman atmadı .. Yüzüm o sobanın arkasında yanıp tutuşmadı bir daha .. Artık çikolata , dondurma , pasta hepsinden bol bol yiyebilecek kadar param var ama malesef artık hiçbirini sevmiyorum ..Çocukluğum güzeldi , küçük şeylerden büyük mutluluklar elde edildiği günlerdi ..Daha 4. Sınıfa gidiyordum sınıfın en güçlü erkeğine aşık olmuştum tabiki sınıfımızın diğer tüm kızları gibi..Sonra bir arkadaşım bir gün koşarak yanıma geldi" Burcu seni seviyormuş "dedi .. "Kim beni seviyormuş ?"dedimm .." Kim olucak !"dedi . Bir daha hiç o kadar mutlu olmadım . Tabi mutluluğum fazla uzun sürmedi bir hafta sonra sınıfta hiç hoşlaşmadığım bir kızla okulun arka bahçesinde yanyana gördüm ikisini içimdeki tüm çiçekler döküldü , kış geldi bir anda .. Sonra gerçekten kış geldi .. Zaman geçti .. Taşındık oralardan bir daha hiç görmedim onları .. Güvenimi o arka bahçede bıraktım belki , bir daha onuda hiç görmedim çünkü..
