06 Ocak 2015, Salı
saat: 00:49
meditasyonlarım iyi gitmiyor su aralar, 30 gibi kritik bir noktaya ulaşırken hem romantizmi hem idealizmimi yitirmeye başladığımı hissediyorum. Saçma sapan korkular yerleşiyor bilinç altıma acaba evlenemiyecekmiyim çocuk fln... bunları rüyalarımda görmeye başlıyorum .eski erkek arkadaşımın evlenmek istemesini hatırlayıp neden başımdan savdiğimi düşünüyorum.
Sahte ilişkilerle dolu facebookta kendini güncellerken gitgide ne kadar yanlızlaştığımı hissediyorum. bir panik bir telaş bir yapay yaşanan bir hayatım olduğunu düşünüyorum. tüm teknolojiyi elimden düşürüp kollarımı açmak istiyorum bu gökyüzüne ve evet yaşıyorum ben, nefes alıyorum demek istemiyorum ve bunu kimseye kanıtlamak zorunda değilim. Mutluluğumu kanıtlamaya çalışmak ne kadaar mutsuz olduğumu gösterir aslında ve başkalarınında aynı şekilde kanıtlama yarışına girmesi mutsuzluk topluluğuna katıldıklarını gösterir. Bu yüzden facebook iyice gözümden düşmeye başladı ama alışkanlık, bakalım yavaş yavaş...
Bir boşluktayım su aralar ama umarım yine hayallerime inanır onlara sarılıp şu gökyüzünde salınırım bir kaç saat, bir gün belki yıllar kimbilir ne kadar yaşayacaksak şu yeryüzünde...
