09 Ocak 2015, Cuma
saat: 21:23
uyanmak, sürekli anne diye seslenerek uyanmak, tam 1 saniye öncesinde ona dokunuyor olmak ya da onu toprağa bırakıyor olmak ve en kötüsü artık neredeyse başka türlü uyanmamak. hep o var içimde , içimdeki yoğunluğu aylar geçse bile azaltamıyorum. her santimetre karesiyle beynime kazılı bir insan ve her haliylede gördüğüm annem , beynimin akıl oyunları sonucu sürekli farklı sahneler ve farklı rollerle rüyalarımda o hislere tekrar kavuşuyorum.
rüyamda annemin varlığının verdiği mutluluğun rüyanın sonlarına doğru artık rüya olduğunu anladığım anlardaki mutsuzluğunun verdiği psikolojik yıpranma bile insanın sağlıklı şekilde kalmasını çok zorlaştırıyor. sanırım ciga rayı falan bırakma lüksüm yok, bi psikiyatriste 500 lira verip üstüne o yarak kürek anti depresanlarla da kurtulma gibi bi lüksüm de olmadığına göre bi kaç yıl daha böyle gider bu başgan günce.
neyse kötü uyandım sonra şey ederiz.
