10 Ocak 2015, Cumartesi
saat: 02:15
Mücadele etmekten yaşamayı unutuyoruz.
Pek yazmak istemiyorum. Hep susmak istiyorum. Suskunlugumda sessizlikte bulmak istiyorum tüm cevapları belki de hayatimdaki cevapsız soruları çıkarmak o kadar zor olmasa gerek.
Bitmek bilmeyen bir dünya sürgünü bu.
Biter mi bir gün deli ayna?
Biter mi anlamsizlik
biter mi bu hazimsizligin...
Artık Çok az soru soruyorum kendime, geçmiş çoktan silindi, gelecek de pek ilgilenmeme gerek yok. Şu an yaşadığının farkında mısın?
Tek soru bu "farkında mısın"
Farkındalık bilmemekle başlar.
Ben bilmiyorum hem de hiç bir şey
Kalbim de dışarısı gibi buzzz
hiç ısınmadan soğudu.
Biliyordum, gözlerindeki o yalanı oilk günde görmüştüm
bizimkisi riziko işte.
Yaz dedi doktor, yazıyorum her bulduğum kağıda, ama seni de özlüyorum günce. Arada ugrarim 6 yillik gerçek arkadasimsin eşimsim dostumsun. Herseyimle beni kabul eden tek gerçeğim sensin günce. Ben sana sadece kelimeleri sigdirmadim, tum anlamlariyla zamansiz aşklarımi, sirlarimi, ofkemi, sevincimi, cikmazlarimi, dualarimi hayallerimi ve düşümü bir tek seninle paylaştım. Senin yerin ayrı be günce. Kara kaplı Günlüğüm gibi sen hep yanımda ol günce. Herkes bırakıp gidiyor sen benim yarenimsin beni sakin bırakma.
Aziz: sen de beni birakip gideceksin sandım; küçük meleğim!!
Ben de.
