16 Ocak 2015, Cuma
saat: 23:56
Seni yaşıyor gibiyim. Seninle dolu devam ediyor hayatım. Tek gerçek senken hayatımda, sen de aslında yalansın, ilahsın gözümde. Çok değil, doksan dokuz gün önce varlığından habersiz dolaşıyordum sokaklarda. Şimdi ise, attığım her adımı sen atıyormuşsun gibi yürüyorum, sen oluyorum var olduğum her yerde. Senin sevdiğin kitapları okurken, senin hayran olduğun insanların hayatlarına giriyorum. Sarılıyorum kendime, sen varmışsın gibi. Kokluyorum sigara kokan montumu. Kokular da karıştı artık. Hangisi sen kokuyorsun bilemiyorum. Hepsinin sen olduğuna inandırıyorum bedenimi. En güzeli de geceleri. Her yanım sen oluyor, doyamıyorum sana. Aydınlıkta çıkartamıyorum gözlüklerimi, karanlığa saplanıp kalmak istiyorum. Karanlıkta seni hayal etmek daha kolay be!
Yetişemiyorum günlerin hızına, diyorum ki dört yüzyıl geçmiş, benden gideli. Gerçeğe bakınca da dün gibisin. Yarınlarım da dün gibi artık. Yarınım sensin derim, düz adam olsam. Karşımda hayalin, olmuşum dünya. Dönüyorum eksenimde, yarınlarda sen varmışsın gibi, geçmişte kalan seni bekliyorum çaresizce. Güneşimsin, karanlığımı aydınlatan. Yarınımsın, kandırdığım hayatımın. Sızlıyorken hücrelerim, uzanamıyorum lanet telefona. Korkuyorum, tekrar o günlere dönmeye. Gömüyorum seni, yaşayan bu aciz adamın üstüne. Toprağımsın, canlı gömüldüğüm mezarımda.
Sensizlikten uğraşıyorum fani şeylerle. İnsanlara kızıyorum haksız yere. Kırıyorum onlarca kalbi tek nefesimle. Sonra kızıyorum kendime, üzülüyorum onların haline. Daha iyi biri olmak istiyorum. Tüm bunların önemsiz, senin ise inancımın başlangıç noktası olduğunu düşlüyorum. Beni sürüklediğin yola yönelmek istiyorum. Sensiz orada yalnızlıktan kudursam da yürümek istiyorum. Değişmek, inanmak ve belki de inandırmak istiyorum diğerlerini. Bunca yıl kendime sakladığım doğruları paylaşmak istiyorum. Aktarmak istiyorum nesillere, ne kadar da gereksiz işlerin peşinde helak olduklarını. Karnı doyduğu halde, aç olan ruhsuz gözünü doyurmaya çalışan adamın son lokmasını karşısında duran aç insana vermesi için neler yapabileceğimi düşünüyorum. İnsanların değişemeyeceğini bilsem de denemek istiyorum.
Paylaşmayı öğrenmeleri gerek, senin de dediğin gibi, bu dünyası cehennem olmuş insanlara cenneti göstermek istiyorum. Yıllardır arayıp da bulamadığım amacımın bu olmasını istiyorum. Gündüz olunca, sisteme -zorunluluk çerçevesinde- dahil olduğumda, daha erken fark etmek istiyorum bunun aslında büyü olduğunu. Kimseyi değiştiremesem de kendim değişmek istiyorum en azından. Düşünürken bunları, senin küllerinle doğan bu adamın seni göz ardı ettiğini görüyorum. Kalbimin bir yanı sana aitken, diğer yanını kullanıyorum kendim için. Kalbimi paylaşıyorum ilk önce, sonra da gerisi gelir umarım diye dua ediyorum, yıllardır kaçtığım yaratana.
