21 Ocak 2015, Çarşamba
saat: 18:14
Ne umutlarla gitmiştim ben kivi halbu ki, ama şunu anladım ki insan bir şeye ne kadar hevesli olursa olsun istediği şekilde karşılanmayınca vazgeçmenin eşiğine gelebiliyormuş yani boşuna halkla ilişkiler, güler yüz demiyorlar.Ben kursa yazılırım kesin diye düşünürken kayıt için görüştüğüm kadın neredeyse hiç ilgilenmedi benimle ben beraber konuşuruz bana anlatır yönlendirir diye düşünürken oturduğu yerden neredeyse yüzüme bile bakmadan konuşunca benimde bütün hevesim kaçtı açıkçası orayı sırf iş yerime yakın diye istemiştim ama bu şartlarda başka bir yere bakacağım ama vazgeçmek yok kendim için bir şeyler yapmam lazım ve bu dans kursu çok iyi gelecek bana hissediyorum.
öyle böyle şöyle
