24 Ocak 2015, Cumartesi
saat: 07:31
Kafamdaki her normal ve hastalıklı düşünceyi,kalbimi esir alan,bedenimi titreten her bir hissi kelimelerle ifade etmeye her şeyden çok gereksinim duyduğum anlar oluyor.
Ellerimden aksın gitsin,beni hiçbir zaman tamamen terk etmeyecek olsalar da birilerinin gözlerine karışsın,bir ekranda,bir sayfada hayat bularak biraz da olsa benden uzaklaşsınlar istiyorum.
Öyle anlardan birindeyim.
Belki senden sonra,belki de hayatta bir şeylerin bitip bir şeylerin başlaması gerektiği,bir şeylerin değişmesinin olası,normal sayıldığı ve senden tamamen bağımsız olan bir andan sonra.Sonra.Bütün bu''Sonra''lar bir dönüm noktası sanırım hayatta.
Her seferinde o süreci anlatmak istiyorum böyle anlarda,'nasıl delirdim?'
Kafamda günü gününe,saati saatine,dakikası dakikasına beliren aşamaları birbirine ekliyor,senkronlarıyla oynuyor,müzik ve efekt ekliyorum.
Gözlerimi kapatmama bile gerek kalmıyor üstelik,bir film izlerken,kahvemi karıştırırken,anneme gülümserken,arkadaşlarla biramı yudumlarken,ders dinlerken,otobüse binerken,para üstü alırken,rimel sürerken.Birleşiyorlar,zihnime yerleşiyorlar.
Söz konusu ''sonra''lar olduğunda bu kadar berraklaşan bir zihni ne kadar iyi tasvir edersem edeyim,uçucu geliyor sözler.
Elimde sadece 10 ay süren bir gerçeklikten kopma çabası.
Güzel.
