26 Ocak 2015, Pazartesi
saat: 00:10
Üzülmekle olmuyor. Yurdunda sıla hasreti çekmekle de olmuyor. "Böğrüne" lök gibi oturması ile de olmuyor.
Bununla yaşamak istemiyorum.
İki teklif alıp iki kez red ettiysem, bir Japon atasözü ile devam edeyim, "iki olan çok da olur" diyerek, bunun güzellemesi ile kullanayım bunu burada...
iki kez oldu çok da olur.
yeter ki ne istediğime net olarak karar vereyim
Bir haftadır, tatildeyiz ama kitap kapağı açmadım. Normalde 3 makaleyi okuyup özetleyip Kezban hocaya yollamış olmam lazımdı, kafamdaki durum bu idi.
Ama o kadar düştüm ki, mental olarak, beni elimden tutup kaldıracak hiçbir şey yok. Sonra dedim ki, hadi be Zeynep. Yüreğinin kabarmalarını durdur artık.
İki doktora bir lisans işi beni yormuş olabilir. İlaçla kombo çekiyor çünkü. Garip bir şey oldum çıktım. Yormazdı da, sürekli kafamda deli sorular.
Zaten sıla hasreti çekiyorum. Bu ülke de sağolsun, sürekli çektiğim sıla hasretini, huzura duyduğum özlemi katlayıp duruyor. Siyasal olarak zaten yüzümü yere eğiyor. Utancımdan "harakiri mi yapalım" kıvamına geldim.
Uzaklaşmak istiyorum be günce.
Çok istiyorum.
iki doktorada da not ortalamam 3.75.
sanıyorum Doku mühendisliğini de aldıktan sonra Kezban hocadan dandik derslere yüklenip bi 3.90 falan yaparsam kıçımı az buçuk toplamış olurum, ve giderim artık.
Bir toefl almam lazım bir de gre. Her şeyi halledip gitmek gerekiyor.
Hani hislerimi nasıl anlatırım bilmem ama belki bir hikaye yazarım bi ara...
Uyurken, ağustos böceklerinin sesi ile uyumak, uyandığında kuş seslerini duymak, bisikletinle işe giderken, insan olduğunu hissetmek, 50 derece sıcakta bile * ki sıcaktan nefret ederim * her yerinden ter akarken, huzurlu hissetmek, bedeninle mutlu olmak, yargılanmadığını, tek uğraşman gereken şeyin işin, deneyin, okumaların olduğunu bilmek...
Allah'ım lütfen.
İnsanlar sevgili için fala baktırır, ben Japonya için baktırıyorum delirdim artık
inanmam da..
Ama öyle ki, arkadaşlar falına bakayım mı dediğinde ahskdjas gerizekalı mısınız derken, son dönemde bak tabi diyerek dilek tutuyorum
Sanıyorlar ki, dileğim evlilik ne bileyim sevgili ne bileyim böyle şeyler, ona göre konuşuyorlar. Gülüyorum, yahu ne alakası var diyip içimden eğleniyorum
Yoshikawa san a baş sağlığı mesajı atmaya yüzüm yok yahu.
Işid katletmiş diye.
Binlerce kez, gomenasai yazıp yollasam diye düşündüğüm oldu.
Benle ne ilgisi mi var?
Ülkemle ilgisi var ne yazık ki.
Bugün eski bir arkadaşımın twitter a "fransadaki saldırıda kim ne yaptıysa az bile yapmış " yazdığını okudum.
Ne kadar sevmesem de nefret de etsem, asla o insanın kötülüğünü isteyemezken ben, karşımdaki bir dönem dostum diyebileceğim insan tanımadığı insanların kendisinin anlayamadığı değerleri adına böyle konuşup ölmelerini az bile bulurken, ve bu insan gayet de kültürlü kendini yetiştirmiş varlığını takdir ettiğim bir insanken, her ne kadar hayatımda istemiyor dahi olsam, çöktüm...
Bu nedir arkadaş.
Bu kimin neye kini öfkesi.
Ki ben çizilen karikatürleri iğrenç bulmuş bir insan olarak diyorum bunu.
Ondan ona atlayıp duruyorum.
Çok içim ezik be günce.
Neyi neresinden tutsam içinde bulunduğum toplumla ilgili elimde kalıyor.
