27 Ocak 2015, Salı
saat: 12:25
kalmasın demiştim en son kollarımda morluklar vardı,etrafımda kırmızıdan baska renk yoktu,savunacak tek bişi kalmamıştı zaten
Dizlerim yara bere içindeydi,üstüm başım toza bulasmıstı,saçlarım keçeleşmiş,tırnaklarım kararmış,dişlerim kızıl pas tutmuştu,keyif alabilecegim bişi kalmamıştı yeryüzünde.
Kelimelere sıgınıp kaçıyordum. Yollarda güzel kızlar arayıp bulup onlardanda kaçıyordum sonra,yanımdan gecen sevgililere küfürler yagdırıyor,sarkı söyleyenleri yalancılıkla sucluyordum.Şairlerse sahtekarlardı.
Sayfalarca yazıyordum aglatıcak kelimeler dökülüyordu kalemimden.
Hepsini kagıttan ucak yapıyor sonrada sokaklara salıyordum.
Camın önünde baykuş gibi tüneyip şarabımı yudumluyordum.. sonrada tükürüklerimle kaldırım taşına resimler çiziyor akabinde kendimi gülerek tebrik ediyordum. İzmarit çöpünü kanalizasyon cukuruna isabbet ettirmek için çabalıyordum.
Çayım bittiginde dünya durmuş gibi oluyordu,garsonları denize dökmek istiyordum.
Yalnızca ben vardım dünya üzerinde geri kalan herşey benim beynimde kurguladıgımbir hayalden ibaretti,ve bense bir sivrisinegin ögle uykusundan ibarettim.Heptim ve hiçtim.En güzel günlerimde 3 adam vardı yanımda üçüde benden ibaretti ben ben ve ben.
İnsanlar üzerime yaftalar yapıstırıyolardı ve bunları cok seviyordum Hiç kimse dogruyu bulamıyordu bense hep bi yalan olarak kalacagımı bilmenin huzurunu yaşıyordum.Oyun hamuru gibi gibiydim. orospular buluyodu yorgun bedenimi,seviş benimle diyordum . yorma beni,eşşek gibiydim terlemeden sevişenlerdendim. hep en kısa yolu biliyordum hipotenüs en büyük yardımcımdı,kimse gercekleri bilmiyordu. ben bile..
yok olsam yokoldugumu anlamayacaktı,suyun üzerinde yürür gibiydim. hatta suyun ta kendisiydim,gayya kuyusu gibiydim. Sahte gözyasları ilgi alanımdı.ama için acı tarafı aglamadan agladıgıma inanıyolardı.melankoliktim,alkoliktim,glikoliktim ne kadar kolik varsa o bendim ben ben ben...
Ne kadar güzel gülerdim ben ne kadar içten aglardım ve ne kadar güzel severdim.
Ama hiçbi zaman kıymet bilmedi.
Var olmamak içime huzur işliyordu.kişiligimi,benligimi,varlıgımı tüm gercekligimi olmayanların üzerine kuruyordum ve bozuyordum. Buz gibiydim,duygusuzdum ölen insanlara umarsızca bakar,kedilere aglardım.
sonrada susardım daima
var olandan memnun degildim,o yüzden bu cürümüş beynimin içindeki hayallere sıgınıyorum.
işte hepsi bu.
benim hayatımın sorunu gördügüm şey ile istedigim şeyi hep karıstırmış olmam.
işte ben buyum..
