29 Ocak 2015, Perşembe
saat: 19:02
Uzun zamandır yazasım var..
Sanki beni tutan bir şey var... Açıyorum bakıyorum yazamıyorum... Alıyorum kalemleri elime çizemiyorum... Kitaplarıma koşuyorum okuyorum ama anlayamıyorum... Açıyorum bilgisayarımı geçiyorum tabletimin başına çiziyorum karalıyorum ama olmuyor... Soruyorum kendime ne oluyo diye cevap bulamıyorum...Sanki bana keyif veren ne varsa uçup gitmiş! Konsantrasyon denen kavram bünyemden silinmiş... En boktan, moralsiz ve mutsuz zamanlarımda bile gülmeyi unutmayan dimdik duran ben sebepsiz yere sevdiğim şeylerden zevk alamaz bi moda geçmişim.
Sonra birden öğreniyorum ki beni tutan şeyin adı depresyon! Bu kadar mutluyken, sevdiğim adamla huzura doyamazken, hayal ettiğim bu güzel yuvada neden DEPRESYON? cevap basit YAN ETKİ! kendimi bildim bileli hiç bir ilaçla aram iyi olmadı. aspirin bile içsem prospektüsünde geçen 100 kişiden 1'inde bla bla görünebilir dedikleri o 1 kişi benimdir! bundandır ki hep kaçmışımdır ilaçlardan. Migren ağrılarımı bile çekmeye alışmışım. Sen git hormonlarını düzenlemesi gereken aptal ilaç depresyon yarat! Nasıl aklıma gelmediğine hala şaşırıyorum.
Son bir kaç gündür bunun aydınlanmasıyla hayretler içindeyim. Yeni yeni değişiklikler oluyor.. Ertelediğim işler için kolları sıvadım ve yavaş yavaş başladım koşuşturmalarıma... Tabiki hemen meyvelerini toplamaya da başladım ne mutlu :))
Her şerde var hayır tabiki. Sevgilimin bana olan tutumu, desteği, anlayışı ve her daim gurur duyuşu sayesinde ilişkimde sıyrıksız geçirmişim aslında bu dönemi. Ne zaman ona sarsam sevgisiyle kucaklayıp sakinleştirmeyi bildi beni. Bastırıp bağırıp çağırıp üstüme gelmedi hiç. "Aşkım niye atarlanıp duruyorsun" diyip gıdıklamayı tercih etti kavga etmek yerine. Her ne kadar bunları yeni yeni anlasam, sorgulasam da...
Ne kadar şanslı olduğumu anlıyorum :) ne güzel :))
Zaman baya hızlı akıp gidiyor. Ha evlendik ha evlenicez ona koş buna koş derken 6. aya gelmişiz bile....
Kendinden önce başkasını düşünmek gerçekten çok değişik bir şey. İşteyken bile özlüyorum yaa inanılmaz bir şey. Arkadaş buluşmalarına gittiğimde aklım onda kalıyor fln... :)
Akşam eve geldiğinde eski kaçamaklarımızdaki gibi ne yapsak diye şaşırıyoruz :)
Artık sebebini bildiğime göre, bünyeme direnerek bi süre daha idare edicem :)
İş güç mevzularını yoluna koymakta fayda var. O kadar imkan sunuldu ve hiç birini değerlendirmedim bile isteye... şimdi ben istiyorken bakalım neler olacak :)
Hayırlısı :)
