02 Şubat 2015, Pazartesi saat: 15:49 Yazacak o kadar çok şey var ki.. Hangisinden başlasam, neyi anlatsam bilemiyorum.. Etrafta şu sıra herkes sıkıntılı.. maddi, manevi.. Kızgınlıklarım, görmezden geldiklerim, kafamda çözmeye çalıştıklarım, elimden gelemeyenler, elimde olabilecekler... derken.. düşünceler yığını elimde kalan, yorgunum.. yoruldum.. Halamın durumu belli ve beni en çok düşündüren ve üzen onun yaşadıkları.. en çok da çıkış yolu olmayışı.. Elimden bişey gelmiyor, dua dışında.. Yengem, dayımın vefatından sonra kör topal yaşamaya çalışıyor. kuzenim üniversitede, maddi olanakları yeterli değil.. Elimden bişey gelmiyor, dua dışında.. K.validem, k.pederle bu yaşta öyle sorunlar yaşıyor ki dün dayanamadı en sonunda ağladı.. Elimden bişey gelmiyor. Bu güne kadar kendi ailemi dert ederdim, şimdi onların haline şükrediyorum. En azından maddi sıkıntıları yok.. Haftasonu bizim doğmamış çocuğun bakım konusu açıldı. görümcemle k.validem heralde iş güç yok bunları hesaplamışlar. değişik saçma sapan önerilerde bulundular. detayları yazmakla üşeniyorum kısacası herkes kendi götünün rahatını düşünüyor. yok sabah çocuğu getirirmişim de yok ortak bakıcı tutarmışız da görümcemle. öff dedim doğmamış çocuğa don biçiyosunuz!! kendi çocuğumun hesabını ben yaparım, kimseye güvenmiyorum o konuda, kimseyi rahatsız etmem dedim kapattım.. evet bu benim sorunum ama ortada fol yok yumurta yok. benim hesabımdan yola çıkarak herkes kendini tahat ettirme derdinde. herkesin ana babası mı bakıyor çocuğuna, neymiş bakıcı kötü muamele ediyormuş. kimse uzatmasın bir çocuğa en iyi annesi bakar! ''Asab'' umudum