04 Şubat 2015, Çarşamba
saat: 15:06
Yazıyorum siliyorum...yazıyorum ve tekrar siliyorum günce. Depresyona ramak kala kurtulduğum anlar çok oldu,o çizginin üstünde tepişip durduğum ötesine düşmediğim anlar.Karnım mı midem mi bilmiyorum böle tam ortasında oturmuş sıkışmış tanımlayamadığım koca bi cisim mevcut.Mütamadiyen Gökyüzü ciğerime doluyor ve çıkarıyorum.Bi ara geçicek biliyorum ama bu kez pek sevemedim bu hissiyatı.Yine kalabalıklar içinde cenin modu kıvamına gelip, içimdekinin yüzümü çizmesini izlemeye başladım.Farkında olmayaydım iyiydi farkındalıklarımın içine ediimmm...
