08 Şubat 2015, Cumartesi
saat: 00:03
geçen gün aşkı memnudan, bihterden konuşurken arkadaşlarıma ben de bir zamanlar canını acıtmak, senin yüzünden oldu demek, bir bakıma intikam almak için kendimi öldürmeyi düşünmüştüm dedim.
bana tuhaf tuhaf baktılar.
neden peki, bir kimse başkasını kendisini öldürecek kadar sevemez mi? yoksa hastalıklı bir şey mi bu?
kafam karıştı işte, sonuçta böyle bir şey yapmadım ve şimdi dönüp bakınca yapsaydım ne değişirdi karşımdakinin hayatında diyorum? belki biraz vicdan azabı çeker sonra o da geçer hayatına devam ederdi. ben de öldüğümle kalırdım.
ama en nihayetinde düşündüm işte... hatta onun başkasıyla yan yana olduğunu düşündüğüm ayrılığın ilk zamanları bu vardı aklımda hep. insanın içinin böyle kanadığı zamanlar bir nevi delilik anları sanki. şimdi flu da olsa hafızamdaki görüntülere baktığımda ben değilmişim gibi sanki o ben. deli, kafayı yemiş, sıyırmış...
ben o sahnede kendimi gördüm. deli deli bakan aşkından dengesini yitirmiş bir insan. o denli olamamıştım belki ama anlamıştım işte ben onu. ondandır geride kalanlara küfredip ona üzülüşüm. değer miydi be diye soruşlarım
www.youtube.com/watch?v=54rax2XMC6U
