10 Şubat 2015, Salı
saat: 04:19
Lafa neresinden başlayacağımı bilmediğim için gelişine vurucam.
Annemin telefonunda oyun oynarken birden telefon çaldı. Ulaan! Bu numara... Ben bunu biliyorum Bilgisayar programı bu ( bilgisayar programı olduğuna kendimi inandırdığım kişi. Hiçbir şekilde suretini görmediğim ve artık büyük ihtimalle de göremeyeceğim kişi ya hala kişi diyorum ama bilgisayar kişisi o. Öyle biri yok) Annemde anlayamadı tabi durumu (ben adını anneme söyledim ama telefonun bana geldğini anlayamadı) Kendi telefonumdan arayıp açmayınca anneminkinden aramıştım bir kaç kez.
Neyse telefonu açtım. Samet'in telefonu değil mi dedi. Hayır Bilgisayar kişisi ben Melike bu annemin telefonu dedim.
Ve nitekim ona son gönderdiğim mesajdan vs oldukça kısa! bir konuşma yapıp kapatırken
-bir şey diyor musun? dedi
+güle güle, bay bay, hoş çakal artık bu gibi durumlarda ne söylenmesi gerekiyorsa dedim.
Aynen ya da benzeri bir şey dedi tam anımsamıyorum çünkü ben çok uzun zamandır bu ve benzeri konuşmaları sonrasında hemen silmeye endeksledim beynimi fazlasıyla OKB (Obsesif Kompülsif Bozukluk) sahibi biri olduğum için, böylesi daha sağlıklı benim için...
Netekim umarım tekrar aramaz. ertesi gün editi (ki muhtemelen aramayacak) Bunu bir yanım burularak söylesem de hani hayali beklemek desem bu öyle bir şey de değil. Karanlık odada olmayan bir siyah kediyi aramak gibi (ben de bu söze aşık olup ulan acaba kullanabileceğim bir yer olur mu diye kendime sormuştım :D)
Neyse velhasıl bu saatler önceydi(bilgisayar programı ile ilgili duygu ve düşüncelerime değinmeyeceğim bile)
Her şey yolundaydı boğazıma düğümlenmiş hıçkırıklarım haricinde kendimi sıktım ve ağlmadım.
Taki..
yatağıma uzanmış jewel star 3 oynayıp arka plandaki müzikleri dinlerken büyük patlama bu şarkıyla başladı.
Belki tek bir nedenden belki bir zamandır birikmiş olandan gözlerim şişene kadar tabir-i caizse bağıra bağıra ağladım...
Sonra aklıma bir şeyler yazmak geldi. Telefondan günce yazma işlemini sağlıklı bulmadığım için (birkaç kere güncelerimi iç etti) Yatağımdan kalkmayı daha mantıklı buldum....
Ben bilerek ya da bilmeyerek kimsenin gözyaşlarının sebebi olmadım. Buna neden olacak şeyler yapmadım. Şimdi burada bu saatte geçmişte ya da günümüzde benimkine neden olanların yedi ceddinin kulaklarını çınlatmak değil niyetim. Bunu istemiyorum zaten.
Bunun nasıl bir geri dönüş yaptığını merak ediyorum onlara. Bilerek ya da bilmeyerek yaptıkları, bu baş ağrıtıcı eylemden haberdar olduklarında ya da bile isteye yaptıklarında akıllarından kalplerinden geçen ilk şey ne?
Bu güncenin bu kadar uzun olacağını hiç hesap etmemiştim. Ama yazdıkça yazasım geldi. Neyse Yazmak istediklerimi yazdım. İlk ve bundan önceki paragrafta...
Laf kalabalığı arasında kaynamadı, unutmadım yani yazmayı. Sizler veda şarkımı dinlerken ben belki moodum değişsin diye bir film izlerim...
