15 Şubat 2015, Pazar
saat: 03:41
Ne yazsan içinin soğumayacagı zamanlar olur ya. bu toplumsal infial yaratan olayda bunlardan biri.
Yeryüzünde işlenen en büyük vahşetlerden biri.İnsanın insanlığından utandığı,lanet etmekten elinden baska bişey gelmediği o boktan zamanlardan sadece biri, işin dahada kötü tarafı buna alıştırıldık.öğrenilmiş caresizlige mahkum edildik.
2-3 gün üzülüp sonra tüm acıyı ailesinin üzerine bırakıp sefil hayatlarımıza devam ediyoruz, peki ya onlar? onlar hayatlarına devam edebiliyolar mı?.
o caniler sadece o masum kızın hayatını degil, annesini,babasını,kardesini,yakınlarını,sevdigi herkesin hayatını bitirdi. Bu atlatılamaz bi travma,zamanla geçebilecek bir acı değil.
Kendimi onların yerine koyamıyorum,korkuyorum çünkü.
Bu işin cinsiyetide yok,hergün hepimiz kardesimizi,cocugumuzu,sevdigimizi okula,işe hayat koşuşturmasına ugurluyoruz. Öyle bir ülkede yaşıyoruz ki. o kapıdan cıktıkları an onları son gördügümüz an olabilir. bu düşünceyle yaşamak insanı çıldırtır,kötü şeyler düşünüp cagırmamak gerek evet bunu bende cok söylerim kendi kendime ama öyle bir ülkede yaşıyoruz ki hepimiz potansiyel birer kurbanlarız.
hakkımızı ararken kafamıza kapsül yer ölürüz, üzerimize yakısan bir elbise giymişizdir,estetikten anlamayan sadece et parçası dikkatini ceken yaratıkların tecavüzüne ugrarız,ortadan ikiye kesiliriz, yakılırız. bunun cinsiyeti yok türkiyede. daha cok yeni bir olay var,9 yasında bi erkek cocuguna tecavüz edilip,kafasına taşla vurulup öldürüldügü haberi.
kısaca bu ülkede şansa yaşıyoruz, ve bu ülkeye dair hissettigim 2 şey var. birisi utanç digeri ise nefret.
ne bir aidiyet duygum var nede en ufak bir sevgi..
baştan aşagı boka batmış bi iktidarın ülkesinde yarın yeni utanclara uyanacagımızı bilmek beni kahrediyor.
