16 Şubat 2015, Pazartesi
saat: 10:30
düşünürken fark ettim, bazen hayatıma hiç aklımda olmayan ya da çok farkında olmadığım yahut farkında olsam da çok da umursamadığım birileri giriyor. kendi elleriyle, uğraşıp didinerek hem de. böyle güzelce yerleşiyorlar, ben sevmeye başlıyorum onları. hayatımda yer veriyorum, önemsemeye başlıyorum. sonra da bilmem neden -ya da bilirim aradıklarını bulamıyorlar herhalde- fütursuzca çekip gidiyorlar. ben de ellerim bomboş bakakalıyorum. yeni kırıklıklarım oluyor, madem gidecektin çabucak neden geldin de kuruldun hayatıma? ben seni tanımzdım, bilmezdim. bilirdim de önemsemezdim belki. gittiğinizde en çok sizi affedemiyorum ben.
şimdi burdan deklare ediyorum. başlangıçta ne buluyorsanız bende, aslında o yok. alışılagelmemiş, olağandışı olabilecek her ne varsa onun adına herhangi bir şey barındırmıyorum bünyemde. çok sıradanım, hatta sandığınızdan daha sıradanım ben. ve bir şey söyleyeyim mi sıradanlığımı seviyorum.
hem size bir şey daha söyleyeyim mi, sıradan olmak güzeldir. sıradan insanların dostları, sevdikleri, sevenleri olur.
eğer aradığınız şu dünyada eşi benzeri bulunmayacak, tek veya olağandışı bir şeyse baştan bilin bende yok. gelmeyin hayatıma, deneme tahtası olmaktan yoruldum ben. belki bilmezsiniz ama acıtıyor pek fena...
www.youtube.com/watch?v=4Go2qRwXLjY
