16 Şubat 2015, Pazartesi
saat: 18:47
"Öyle ölüler vardır ki, ben onların öldüklerini düşündükçe, vakit olur yaşadığımdan utanırım." diyor ya Nazım Hikmet, utanıyorum günce. O kızın çektiği acıları bir saniyeliğine tahayyül etmeye kalkınca yüreğim parçalanıyor, utanıyorum. Ah güzeller güzelim. Ne güzel, ne masummuş. Nasıl kıydılar? Bunu ona yapanlar.. Hayatımda hiçbir insanı böylesine parçalayarak öldürmek istememiştim. Kalbim acıyor günce. Zavallı güzel kız. Küçücükmüş daha. Hiç haketmemiş. Çok korkmuştur. Peki benim canım onu hiç tanımıyorken böyle yanıyorsa, annesi ne haldedir? Sevenleri, yakınları.. Bu dünya çok boktan bir yer günce. Adalet yerini bulacak mı?
