17 Şubat 2015, Salı
saat: 06:33
''Her insanın yaşamı,onu kendine götüren bir yoldur,bir yol denemesi,bir yol taslağıdır.Hepimiz aynı derinliklerden çıkıp geliriz,ama bir taslak olarak,derinliklerden çıkıp gelen bir yaratık olarak her birimiz kendi öz amacımıza varmak için uğraşıp didiniriz.Birbirimizi anlayabilir,ama kendimizi ancak kendimiz açıklayıp yorumlayabiliriz.''
Der Hermann Hesse,Demian'ın başında.
Yaşamım beni ne zaman kendime götürecek bilmiyorum.
Ama ihtiyacım olan tek şeyin bu olduğunu biliyorum.
İlk defa,anlık bir delilik anında değil,sakin kafayla verilmiş bir kararla,kendimi geri kalan bu dünyadan,bu şehirden,insanlardan ve olaylardan soyutlamak istiyorum.
Birbirimizi anlayabileceğimize inanmıyorum.
Kimsenin birbirini anlayabileceğine inanmıyorum.
İnsanları anlamaya o kadar çok kafa yordum ve o kadar çok hüsrana uğradım ki,kendimi açıklayıp yorumlamaktan uzak kaldım.
İnsanın uzak kalmaması gereken tek önemli şeyden uzak kaldım.
Ne uğruna? diye sorduğumda boğazıma bir düğüm oturuyor.
Üç yaşında gibi davranan kazık kadar adamlar,bir şeyleri aşamamış ve bunun sinirini geri kalan herkesi yargılamakla çıkaran kadınlar.
Empati dediğimiz şey koca bir yalan,kimse kimseyi birbirinin yerine koyup vicdan rahatlatmasın,herkes kendi öz amacına varmak için uğraşıp didinsin artık.
İnsanoğlunun kendisine yapacağı en büyük iyilik bu olur.
www.youtube.com/watch?v=qh8FxfFiT9Q
