17 Şubat 2015, Salı
saat: 17:58
Adana'ya geldiğimden beri etten başka bir şey yemedim sanırım. Kalbim "yetheerr" diyor, sıkışmaya falan başladı gerçekten. Ben sürekli bu kadar ağır yemeye alışkın değilim. "Dayanmak artık kolay değil, bırakacak gibisin yarı yolda kalbim." diye şarkı söyleyip kendime negatif enerji veriyorum. Kıhkıh.
Bir müşteri gelmiş şubeye, çiğköfte getirmiş. Müdür bizi odasına çağırdı. Sofra kurmuşlar, oturduk. Adam S. ile bana diyor ki: "Yav sizin bankada ne güzel insanlar çalışıyor. Beyfendi podyuma çıkcak nerdeyse. Hanfendi zaten yarışmaya girse Türkiye yüz güzeli seçilir." falan filan. Kötü niyetli düşünmemeye çalışıyorum da. Yalakalık mı bu diye düşünmeden edemiyor insan. S. da diyor ki, adam sana iltifat edebilmek için bana dediğini giriş cümlesi olarak kullandı, adamı hiç gözüm tutmadı diyor. Adam çıkarken selam bile vermemiş. Gözü beni görmemiştir diyor. Pis herif ya. O müşteriye daha bi odaklanalım, bir şeyler çıkabilir.
Bu haftasonu Ankara'da sahneye çıkıyorum. Bu kez turne olacak. Haftasonu Adana'da kalıp gezmek isterdim. Beyfendicim beni izleyemeyeceği için Ankara'ya güle oynaya gitmiyorum bu kez. Bir yandan da birçok arkadaşım izlicek beni, heyecanlanıyorum hafiften. Güzel olcak sanırım. Sadece yorgunluktan bayılazaam, hepsi bu.
Günce bu arada, ben otelde yaşamak istiyorum. Tamam mı? Byes.
saat: 18:44
Meraba mesai ben geldim sıkı sıkı tut bırakma.
