23 Şubat 2015, Pazartesi
saat: 16:32
sanırım güneş hala havadayken yazmamıştım uzun zamandır. hayatın rutinliğini kabul etmek gerçek bir yenilgi ama sanırım benim ki geçici bir mağlubiyet. bu rutini bozabileceğimi biliyorum. genlerimden gelen götü yayma arzusuyla içimden gelen siktir olup gitme arzuları büyük savaş veriyor ama herşeyin zamanı olduğunu biliyor bu adam. ve zamanı geldiğinde ne yapmam gerektiğini görücem. şu an için bekle sabrının sınırlarını görmek için beklemeye devam. ruhum vücudum dayak yiye yiye, azarlana azarlana giderek kayış gibi oldu. şirketi bi şekilde toparlamam için en az 1 yıla ihtiyacım var daha erken olmayacağını adım gibi biliyorum ama öncesinde bir yol bulmalıyım günce. bu yola daire en ufak bi fikrim yok sadece bunu bulana kadar geçicek süre kadar sabrım var. kafam bi gün iyi, bi gün deli. kimseyle uzun süreli konuşma sürdüremiyorum, bi noktadan sonra tam bi gerizekalıya dönüşüyorum çünkü kopuyorum dialoglardan. sigaralık içmeden gece sakince uzanamıyorum sürekli kafamda planlar komplolar dönüyor. desteğe ihtiyacı var bu adamın ama kimsenin desteğinin işi çözmeyeceğinin de farkındayım. manitacılık müessesesi sanırım benim için kapanalı çok olmuş. bütün kadınlara iş görüşmesi gibi yaklaşıyorum neredeyse. buket hanım falan diyorum hatuna restoranda. çok büyük saçmalıyorum. ikili ilişkleri tekrar geliştirmem zaman alıcak.
