08 Mart 2015, Pazar
saat: 01:57
gece gece nereden geldiyse aklıma, bazen büyük çam deviriyorum.
üniversiteden sonra girdiğim ilk işimdi. sabahları çok erken kalkıyordum. daha hava bile aydınlanmamış oluyordu. sonra okuldan bir arkadaşıma gittim. ev arkadaşı kördü. kör dedim diye hakaret ettiğimi sanmayın. görme engelli sözünü sevmiyorum ben. bu yapmacık unvanların hiçbirini sevmiyorum. görme engelli olan biri varsa o benim. doğdum doğalı gözlerim bozuk, gözlüğe mahkumum. gözlerimi çizdirmediğim sürece. o çocuk görme yetisi doğuştan eksik biriydi. ve ben durmuş ona sabahları kalkıp havayı karanlık görmenin ne kadar kötü olduğundan dert yanıyordum. yaptığım eşekliği ve bencilliği anlar anlamaz kapattım çenemi ama çok geçti tabi. çocuk bir şey demedi. belki benim gibi densizlere çoktan alışmıştı. sonra çok üzüldüm. üstüne çok düşündüm. nasıl bu kadar bencil bir hödük olabildim, yoksa hep mi böyleydim diye. üzerinden 7 yıl geçti utancım içimde saklıdır hala.
açılın.
