15 Mart 2015, Pazar
saat: 03:41
Çok gergin bir gün geçirdim uykum da kaçtı. Dada yi izledim. Güldüm de ara ara. Televizyon dediler, acilardan dusunmekten insanı uzaklastiriyor. Doğru. Televizyon=hipnoz pek ilgilenmiyorum bu aralar.
Acilarimi dağıtacak baska ilgi alanları buluyorum kendime, sevinclerimi paylaştığım insanlarla vakit geçirmek gibi mesela...
İnsanların maskeleri nasıl da tek tek düşüyor. Şimdi herşey acı gercekligiyle daha çok ortada. İkili oynuyor bu insanlar, açık sözlü ve yürekli olmak bu kadar mı zor. Bilmem ne sulalesi tek tek gelin "iinsansaniz"
Heide'nin dedesinin yalniz yaşadığı bir dağ başı vardı. İşte or yaşamak aslında eeenn dogrusuymus. En rahatı. Toplum koleligine son diyorum arkadaş. Ben hiçbir zaman "herkes gibi" olmayacağım. Olduğum gibi olmaktan da gurur duyuyorum.
Belki çoğu insana göre basit ya da vasat bir tarzim var.
Hızlı düşünür kekeleyerek konuşurum belki de.
duygularima gem vuramayarak olur olmaz ağlarım da.
rahatima duskunumdur
ışık, güneş renkler beni kendime getirir.
Çok gulumserim; çok gulerim
çok ağlarım ama zirlamam
kadinsal enerjim tükenmiş gibi görünüyor, erkek gibi selam veriyor olabilirim;sşartlar
nazliyim yersiz susarim yersiz cok konuşurum
çok ince düşünürüm.
Herkesin fikrini dinlerim ama hiç kimsenin fikrini icraata geçirmem nezakete önem veririm.
Kendi kararlarimdan çoğu kez pişman olurum zannederim önceleri sonraları iyikide derim
Ellerimi severim, Bi de kisa kirpiklerimi
....
Neden yazıyorum biliyor musun bunları kendimi kendime anlatmaya ihtiyacım var. Bazen çok robotlasiyorum kendimi unutuyorum hele bugün sanki ben degildim yaşayan. Sade ceset kalmıştım.
Dün çok güzel ağladım. İçim rahatladı. Böyle hüngür hüngür en sevdiğim şekil utanmasiz...
Bu saat oldu uyku gozlerimden akıyor gözlerim şisti
hadi ben yatayim yarin duzenlerim yazdıklarımı belki de silerim ;)
Uyuyun.
