19 Mart 2015, Perşembe
saat: 01:24
geceler üst düzey karanlıkta şimdi.
gündüzleri cebinde taşıyor sanki ay
dimdik tutum kendimi bugün
evi temizledim, çocuklarla oynadım
biraz ağladım yemek yaptım
olmadık yerleri yine temizledim
çay yanında pasta yaptım
kızlarla hayali meyveler topladık sepet sepet
ve hepsini zorlaya zorlaya elim ayağım istemeye istemeye motivasyonsuz performansa çevirdim.
biraz şartellerim yandı
hep kafamda tek bir cümle tekrarlayıp durdum.
tabi yazmayacağım onu
unutmak için bayağı efor sarfettim görmüyor musun günce.
unutabilir miyim diye kendime soruyorum ve cevap çok net
hayır
unutmayacağım hiç birşeyi
hergün ağlayacağım belki içe belki dışa
ama pişman değilim günce
herşeyin bedeli vardır
ben bunun için ağır bedeller ödedim
belki geleceğim için belki geçmişim için
daha kötü senaryolar olmasın diye dua ediyorum.
ben çok iyi bir insan olabilirim kendime göre, başkasına göre dünyanın en berbat insanıyımdır.
değişen zaman değişen algılar yaklaşımlar ve anlık tutumlar
hesaba katılacak o kadar çok şey var ki.
zaman her şeyin ilacı ama o kadar vaktimiz var mı ki? bu zaman israfı değil mi ki?
niye gece oldu
yine sorgulamalar başladı
günün tortuları kazıyorum içimi ama çıkmıyor
içim rahat değil,
yanlış bişeyler var
ama
ne?
