15 Nisan 2015, Çarşamba
saat: 14:06
bir anım vardı yine o öğrencilik yıllarına ait şöyle bir tozunu alayım anılarımın.
nedendir hatırlamadığım sebepten dolayı eve dönücem yanlış mı bindim yoksa bilerek mi bindim bilemediğim otobüs beni okulun kampüs girişinde indirecekti (yoksa kitap okurken durağı mı kaçırdım, hatırlayamıyorum)tam durakta durdu ben hala ineceğğimin farkında değilim ve saniseler içerisinde farkettiğimde otobüs tam hareket edecekti, bağırdım dengyixia, wo yao xia dedim kapı tekrar tam kapanmadan açıldı, açıldı ama ben indiğimi göremedim parende atarak uçtuğumu gördüm :)
bilmem kaç derece döndüm ve kaldırıma çakıldım resmen. ben neden böyle oldum diye dönüp bi baktım kavanoz dip model gözlüğü olan ince saçı yağlı ve karanlıkta zor seçtiğim zayıf biri bana bakıyor. bende türkçe bütün bildiğim küfürleri saydım ki o zaman pek küfür bilmezdim:) meğerse bana tam ben inerken bisikletiyle çarpmış.
yapacak bişey yoktu eve yürüyerek döndüm bacağım hala sıcakken ve hareket ediyorken.tabi evde sabah yerimden kalkamadım. sağ bacağım kolum vs her yerim çizilmiş soyulmuş ve tutulmuş. 1 hafta yürüyemedim. ilginç bir şekilde düşününce mutlu oluyorum şimdi oley bana bisiklet çarptı falan diye :)
şimdi bana vuran keşke bir bisiklet olsaydı acısı 1 haftaya geçerdi günce. öyle bir darbe aldım ki, geçmiyor günce, acısı geçmiyor günden güne çoğalıyor.
bir karar vardım sonunda günce
kendimi de tanıdım dayanabileceğim veya kabulleneceğim şeyleri de gördüm
sığdım üzerimde yürüdüler
derinleşince bakalım yüzmeye cesaret edebilecekler mi?
izin verme kızım bir daha kimsenin seni üzmesine sınırına girmesine izin verme...
