16 Nisan 2015, Perşembe
saat: 04:01
Özledikçe hatırladığım, hatırladıkça özlediğim bi yer:Portbou!
Trenden inmeye karar verişimiz, aslında karar pek te bize ait değildi, yorgunluğumuz son noktayı koymuştu. Yeter, neresi olduğunun bi önemi yok yeter ki duralım. Gitmeyelim artık bi yere demişti. Küçük bi tren istasyonu ve önyargılarım. Allah ın unuttugu bi yer.Gibiydi.
Merdivenlerden inip te gördüklerimden memnun oluşum, kendimi çok uzaklara gitmiş ama aslında hiç bi yere gitmemiş gibi oraya ait hissedişim.
Çok güzeldi. Çocukken okullar kapandığında yazlıga gitmek gibiydi.
Tabi ismini veren küçük limanı keşfetmemiz. Yani aslında çok normal bişey tabi de bizim onu sonradan görüp ve keşfetmiş gibi hissetmemiz Garip olan. Şans eseri yürürken sahilden dönüp karşimiza çikmasi.
Küçücük balikçi barınakları,tekneleri ve liman. Ve tabii denizle gökyüzünün tek renk karanlığı
Orda dikilmek ve yıldızlara bakmak ne güzeldi.Kapkaranlık. Sanki daha fazla yıldız varmiş gibi.
O limanın ucunda durduğum an. Unutmamak için hep hatırlıyorum
Ve özlüyorum.
O anı da o adamı da.
