16 Nisan 2015, Perşembe
saat: 11:11
hep iyi şeyler yapmadım bu hayatta. herkes gibi yani. kötü şeyler de yaptım. oysa geçmişe dönüp bakınca o kötülükleri görmüyorum. ne yaptın desen anlatamam bile. ama yaptığımı biliyorum.
ve her yaptığımdan gurur duymuyorum. pişman da oldum. ama yaşıyoruz sonuçta. olur yani o kadar pişmanlık, utanç falan.
doğamız gereği iyiye dönüğüz. kötü olmak zor olduğu için. kötü kalmaksa en zoru. yine de insanların nasıl kötü olduklarını anlayabiliyorum. kötülüğün yolu unutmaktan geçiyor.
sözün özü; huzur nisyanda !!
nisyana ermek ve kafayı dağıtmak için bir sürü kitap aldım yine. geçen sefer aldıklarımdan okuyamadıklarım oldu. birinin dili çok eski geldi. öbürününki de çok fiziksel; kara delikler, anti madde falan. kafam almadı.
bir de geçen haftasonu samsundayken de yeraltı edebiyatından diye bir kitap aldım. lise öğrencisi/ergen erkek kafasıyla yazılmış, bayağı, cinsiyetçi hatta ırkçılığa varan ifadelerle dolu, her satırında klişe olan, kimin neyi neden yaptığı belli olmayan, olay örgüsü diye bir şey duymamış birinin boku çıktı karşıma. hiçbir kitaba bu kadar sinirlendiğimi anımsamıyorum hayatta. götümle yazsam daha okunası bir şeyler çıkar ortaya.
okuyun.
