22 Nisan 2015, Çarşamba
saat: 19:11
nerde kalmıştık?
istanbul trafiğinden başlamak lazım sanırım.. yeni yılla beraber hayatıma yeniden giren gaz-fren-debriyaj üçlüsüne bonus track istanbul trafiği eklendi. garip bir şekilde bundan zevk aldığımı söyleyebilirim her mazoistin yapabileceği gibi. hiçbir suretle bitiremediğim benzin kotamla mutlu bir hayat sürüyor, zorlu'da ne varsa peşinden koşuyoruz.
medikal uzman olarak işe gitmeye başladığım günden beri eczacı olmaktan keyif aldığım günleri hatırlamaya başladım. yeniden mesleğimi sevdiğimi, reseptörlerden, enzimlerden, CNS'ten bile inanılmaz bir haz duyduğumu fark ettim. o kadar ki geçen hafta katıldığım kongreden, üniversitedeki 4 senemde tuttuğumdan kat be kat fazla notla, delicesine bir bilgiyle yüklenip döndüm.
askerlik derdi üstümüzden kalktı, her ay taksit taksit kurtuluyoruz artık. hele eylülden sonra hiçbir bunaltı kalmayacak bu konuya dair.
ev değiştirme planlarını biraz daha ertelemek zorundayız ne yazık ki zira bu civardaki en ucuz ev 700bin civarından başlıyor milyon dolarlara varıyor, sanırsın Amerike'da yaşıyoruz.
kızım bütün oburluğuyla ve yaramazlığıyla hayatımızda nefret ve sevgi karışımını sabit tutuyor.
bu arada, işler baya bir karıştı.
hayatımda gördüğüm en iyi yöneticiyi, kariyerimin sıçramasını yapmamı sağlayan insanı dün yolcu ettik, klasik haksız yönetim politikaları sebebiyle; ancak yaptığı o kadar onurlu bir hareket ki sadece saygı duyabiliyorsun duruma.
dün aynı zaman diliminde güvendiğim 2. kale de başka bir teklifle ayrılma talebini üst yönetime belirtti. bunun bir takım dönüşleri oldu tabi.
mayısın il haftasında gerçekleştirilecek eğitimlerde, CNS ve antiinfektif gurubunun eğitimi bana kaldı. medikal müdürlük için inanılmaz bir fırsat. bu sayede, çok da geçmeden müdürlüğümü alabilirim. ancak bu önümüzdeki iki hafta boyunca kendimi kaybetmem gerekiyor demek.
hayata dair dört aylık notlarım bunlar. geçmişime sahip çıkmaya devam etsen iyi olur, dönüp bakmak iyi oluyor ne de olsa.
şimdilik eyvallah.
