25 Nisan 2015, Cumartesi
saat: 01:00
24 gündür deli gibi çalışıyoruz.
24 gün önce Mad Men'de bir gecede yeni bir ajans kurdukları bölümü izlemiştim. Ve ertesi gün yeni bir ajans kurduk. Bu ara eski ve çok çok değerli bir markayı kazanmaya çalışıyoruz. Ancak tarih peşimizi bırakmıyor. Sinsi ve haklı sebepler yaratmak, strateji kelimesinin tanımıdır. Bu ara bu tanımın üzerine düşünmesem de yaptığımız ya da yapıp yapmamayı tartıştığımız adımları gönlümde temizleyebilmek için bulduğum bahanelerin tümü bu kelimede toplanıyor.
Bu gün de, Mad Men'de en değerli markalarını kaybettiklerinde işlerin nasıl üstlerine geldiğini izledim. Umarım bizim buhranımız da hızlıca yerini yeni kutlamalara bırakır.
Bu ara çok zorlanıyorum. Yöneticimi yönetebilmeyi hala öğrenemedim. İşe kharma'tik baktığımda bu çilenin mutlaka ama mutlaka bir mükafatının olacağını bilmek içimi rahatlatabilirdi. Ancak ben daha çok 'bu çileyi çekmesem ve herhangi bir mükafat da beklemesem?' kıvamındayım.
Diğer yandan resmi olarak olmasam da şirketin ortağı gibi hissettiğimden (ve aslında bu da pek çok kişi tarafından amaçlandığından) şirketin stratejik adımlarının bu kafayla atılmaması gerektiğine eminim. Ne ortak olarak, ne departmanımın bölüm başkanı olarak ne de arkadaşım olarak zerre kadar saygı duymadığım, henüz yönettiği kişilerle ilişkisini oturtamamış bir adamın nelere mal olacağı açık. İşin kötü tarafı, bunları ispiyonlamak; kısa vadede çözümler getirse de uzun vadede kaçtığımız ajansın kaçtığımız kavgalarını da peşimizden sürükleyecek olma durumumuzu perçinlemekten başka bir hissyat yaratmıyor. Çok sinirleniyor, çok sigara içiyorum. Kahvede ve çayda azalma var.
Aşk dersen günce kuzum, biliyorum önceki güncelerde tek konu bu :), içim çok karışık. Ciddi problemlerim olduğunu görebiliyorum. Ama biliyo musun, kafamı karıştıran kişiler değil. Benim. ve bunu düzeltmeyi de pek istemiyor gibiyim. içimdeki ne istediğini, ne yapacağını bilmeyen çocuğa neyin iyi geleceğini de bilmiyorum. Ama sanki bir ağlamaya başlasam günlerce ağlayabilirmişim gibi hissetmeyi istiyorum. Böyle bir ağırlığım bir ağlamaya başlayıp günlerce ağladığında geçeceğini bilirsin. En azından denenecek bir yol var. Ben midemin içindeki şişliğin ve bastırılması için abur cubur yeme isteğinin sebebini çözmeyi bırak, sorunu çözebileceğimden dahi emin diilim.
Ne ideal bir mesleğim, ne hayalini kurduğum bir işim var. şu anda iyi miyim? iyiyim. mutlu muyum? mutluyum. her gün yeni bir ideal iş bulup onda nasıl mutlu ve başarılı olacağımı düşünmekten ve her gün bu hayali nasıl gerçekleştirebileceğimin yollarını aramaktan çok sıkıldım. ve belki de bu idealleri biz yarattık. belki de çalışmak ideal diil. belki sadece mağaralarda yaşayıp avlanmalıyız.
keşke bi değnek çıksa ve beni neyin gerçekten çok mutlu edeceğini hissettirse. Hemen ikna olur ve peşinden koşmaya başlardım. biri bu konuda benim adıma karar verse ve beni ikna etse de çok mutlu olurum. kendi kendime yarattığım dehlizlerden de bu dehlizleri kaotik şekilde sürekli olarak yaratablimekten de çok yoruldum. bu bir hastalık. dehlizingenşıtraze.
