27 Nisan 2015, Pazartesi
saat: 09:58
Benimle yarışmaya ve kendini övmeye bayılan kuzenim evleniyormuş. Hayatı boyunca kendi kendine benimle yarıştı. Çocukluğumuzdan beri. Ben bir şey alırdım, mesela bir etek, o da giderdi aynısını t-shirt'yle birlikte alırdı. Ben ondan önce regl olmuştum, regl olur olmaz beni aradı, ne diyeyim, tebrikler? Hayırlı olsun? Ben lisedeyken Kerem Tunçeri'ye aşıktım. Hani ergen kızlarda ünlülere aşık olmak yaygındır. Carousel'de görmüş Kerem'i, akşama beni aradı hemen. "Kerem çok yakışıklıymııııış, aşık olduuuummmm" diye. O kadar çok ağlamıştım ki. Şimdi bu yazdıklarım size saçma geliyor da, o yaşların psikolojisiyle düşünün. Benim öğrenciliğim Ankara'da, mükemmel bir şehirde geçti. Mükemmel bir üniversiteyi bitirdim. Hayatımın en güzel dönemi geçti orada. Ankara'ya gönülden bağlıyım. O kalkıp okuduğu küçücük şehri Ankara'dan güzelmişçesine övmekten, "Ankara iğrenç yea" demekten geri durmadı. Ayıp. Bunların hiçbiri önemli değil, ama şu yaptığı beni gerçekten çok üzmüştü. İş arayıp bulamadığım nerdeyse depresyona girmek üzere olduğum 6 aylık dönemde, sırf canımı acıtmak için babama ballandıra ballandıra kıçı kırık işini övüyordu. Kıçı kırık da olsa işi vardı çünkü. Benim canımı acıtma fırsatını kaçırır mıydı hiç? Babam da çanak tutuyordu ona, safım, anlamadı kızın yapmaya çalıştığı şeyi. Deliler gibi ağlamıştım. İnsan neden böyle bir şey yapar ki? Neden yani? Sahiden soruyorum. Halbuki işinden memnun olmadığını biliyorduk. Bu olay gerçekleştikten 1-2 hafta sonra ya kovuldu, ya işinden ayrıldı. 1 ay sonra filandı sanırım, babannem vefat ettiğinde benim güzel bir işim vardı, bu kez işsiz olan oydu. Ama onu üzmemek için ben pek bahsetmedim.
Şimdi de evleniyor. Beni hiç ama hiç aramayan halam, kızının nişanını haber vermeye annemi değil beni arıyor. Sebep? Neden böyle küçük uğraşlar peşindesiniz, anlamıyorum ki. Beni sinirlendiren şey, benimle uğraşmaları, işte buna deli oluyorum. Bu akşam bize geliyorlarmış. Davetiye getirmeye. Annecim beli ağrıya ağrıya onları ağırlayacak bu akşam. Yüzükleri babamın takmasını istiyorlarmış. O laf söylediğiniz babam annem hani. Bu akşamı, onların surat ifadelerini, küçük akıllarından geçenlerin suratlarına yansımasını falan düşündükçe delirecek gibi oluyorum. Eve gitmesem mi acaba?
Canım benim. Evlen. Çok da mutlu ol. Senin küçük hayatın benim taa çocukluğumdan beri hiç umurumda değil. Önce evlenmenin bir başarı olduğunu falan mı zannediyorsun? Sen sevgilinle paylaştığın fotoğrafın altına "Gözlerimiz anlamlaştı" yazacak bir IQ'ya sahipsin ve önce evlenmenin başarı olduğunu zannetmeni de anlıyorum. Çünkü hayatında pek başarı elde edememiş bir insansın.
