27 Nisan 2015, Pazartesi saat: 13:11 ne kadar yorgun ve üzgün olduğunu senden daha iyi rabbin bilir ancak.. ne acı.. en mutlu olacağım konuda, daha şimdiden böylesi kırılmalar ve sıkıntılar yaşamak.. daha ortada yokken hemde.. yarın neler yaşayacağım Allah bilir.. Ne gerek vardı buna? Ne gerek vardı? İnsan, ailesine kırılmaz.. Üzülür en çok, ama kırılamaz.. En azından ben kırılamam.. Ne olursa olsun, ailemden geri duramam.. Yorulurum, ama yine de sırtımda taşımaya devam ederim.. Babamdan bunu gördüm, bunu öğrendim ben zira.. Kendimde sevmediğim tek şey, sinir sistemimi kontrol edemeyişimdir bazen.. Hoş, onu da kontrol etmeye başladığımı biliyorum.. Ama bir kırılma anı geliveriyor ki, kendimden nefret ediyorum.. Böyle durumlarda, ailemin dahi benden nefret etmesi çok doğal değil mi? Arada kalmak kadar iğrenç bir şey yok! Babamı şimdi çok daha iyi anlıyorum ben.. Arada kalmak neymiş, nasıl insanın psikolojisinin içine edermiş çok iyi biliyorum.. ve şu sosyal medya bokundan da nefret ediyorum! büyük veya küçük herşeyin ardından, abuk subuk şeyler paylaşan insanlarım var zira benim! benden kolayca vazgeçebilecek insanlarım! kendilerine, en çok bundan sonrasında ihtiyacım varken hemde! teşekkürler ! Çok sözüm var ya, hepsini içime atmaya başlamam gerek.. Zira, daha iyi öğrenmeliyim bunu.. susmaktan iyi ne var ki hayatta! serseri