27 Nisan 2015, Pazartesi
saat: 17:46
Hava aslında nefis, değil mi?
Bundan sonraki yaşamım için planladığım onca güzel şey pat diye rafların diplerine, tozların arasına fırlatıldı.
Yarın, öğreneli bir hafta olmuş olacak... Göğsümün içi cayır cayır yanıyor. Nasıl kondurursun ki en sevdiklerinden, en canından 2-3 kişiden birine bu durumu??? 6 aydan kısa diyorlar ömrüne. Sana söyleyemiyorum tek kelime. Ve senin "iyileseceğim, merak etme" deyişlerinde her seferinde 30. kattan bıçakların üstüne atlayasım geçmeyecek sanki..
Hayattaki herşey önem sırasını değiştirdi, kaybetti gitti.
Lanetli Mart 2015'te önce ölümcül bir trafik kazasından ufak sakatlıklarla kurtuldum. Boşandım. Duygusal büyük bir acı yaşadım. Ama maalesef Nisan ömrümün en acı deneyimlerinden birine kapıyı araladı.
Mutlu olacağım belki yeniden ama önce deneyimlemem gereken bazı hayat dersleri var. Ağır olacak belki ama hayat işte... Senden çok daha fazlasını planlıyor. Direnmeyeceğim. Direnecek gücüm de kalmadı.
