03 Mayıs 2015, Pazar
saat: 00:38
Bugün, 5 yıllık sevgilim de terketti. Eveet. Hadi bakalım.
Saat akşam 6 gibi heycan bitti fln dedi. Hani hiç terketmeyecek kadın vardı ya. O bu insandı. Ciddi diyorum. Ara verelim dedi. Her ayrılan sevgili için bu denir ama. Yok. Bu bambaşkaydı.
Ağllamak istemiyorum, sanki acının kapısı açılacakmış gibi ve gerisi gelecekmiş gibi. Normalde, kendimi tutmam hep ağlarım. O zaman acıyı, zehri atarsın diye düşünürüm. Ama böyle güzel bir insan için yok. Sevgim erisin istemiyorum. Gözyaşı kurtulmak içindir o acıdan. Acı da sevgilinin bıraktığı acıdan kurtulmak içindir. Yok, sevgim gitsin istemiyorum. Olur da geri dönerse, onu sevgiyle karşılamak istiyorum.
La bu başka ya. En saf, en temiz insanı. Ama duygular karmaşık. Hala inanamıyorum, hala ayrıdına varamıyorum mevzunun.
32 yaşından sonra, nasıl diyeyim, çok zor katlanmak. İlerleyen aylarda üzerime çökecek acıdan o kadar korkuyorum ki.
