06 Mayıs 2015, Çarşamba
saat: 00:52
Aykerim Seytenova. Türk olmadığı için sosyal medyada aransa da bulunamaz zaten. O yüzden rahatça ifşa edebilirim. Duysa/görse canıma sıçar.
St. Petersburg doğumlu ama Kazak bir ailenin kızıdır kendisi. Eskiler bilir, internetin ilk yayılma yılları ICQ vardı. Oradam bulmuşitu bu kız beni. Ben 22-23 yaşında "aha karı, çıplak fotosunu yollar belki" formunda her ekleyen hatuna yürüyordum. Bu kız da 17 yaşındaydı o zaman.
Ama çok da tatlıydı. Ben abuk sabuk bunalımlarımdan bahsederken "ben sana rusça öğreteyim, sen bana türkçe" diyordu. Foto falan yollamayınca bu tabi sallamaz olmuştum ama sürekli bi şekilde konuşuyorduk.
2006'mıydı neydi bu kızla ICQ şeysine başladığımda. Bir yıl falan böyle muhabbet falan derken, bu kızın benden hoşlandığını şeyttim. Resim de hiç yollamıyodu. Dedim "sen benden hoşalnıyon mu" diye. İşte cevap gelemdi bi süre, sonra kızdı "bunu sormak zorunda mıydın, evet dedirtmek mi istiyosun" fln gibi laflar etti.
Neyse, benim kızarkaşım vardı tabi o zamanlar. Nedense dünyanın en güzel kadınlarını böyle kaçırmışım hissi doğuyor hep. Kız son derece de kültürlü falan bi kızdı. Sonra bu kız Çin'de üniversite okumaya gitti. Wuhan diye güneybatı Çin'de.
Düşününce komik geliyor. Kazak aileden gelen, St. Petersburg doğumlu bir kızla Çin'deki sikik Wuhan şehri mi daha sıcak yoksa Adana mı tartışması yapıyorduk. Tabii kızın hayatında da çok değişiklikler oldu Çin'de. neredeyse beraber okuduk bu kızla la işte. Aslında hep benden hoşlandı, bende ondan hoşlandım. Yıllar sonra fotoraflarını yollamaya başladı. Anam, nasıl afet bir kız!
Çin'den sonra St. Petersburg'a dönemedi. Ailesi Kazakistan'a taşındı. Önce Almata, sonra Astana. Kız muazzam kültür şoku içerisinde boğuştu, hala da boğuşuyor.
Demek istediğim şu. Beni en iyi tanıyan insanlardan biri bu Aykerim'dir desem inanması zordur, ama öyle. Ben de onun için öyleyim. Eski sevgilim terkettiğinde (artık sesli konuşmaya geçmiştik) buna ağlamıştım. Bu bana daha geçenlerde ağladı. Arada kopukluklarımız oldu. Ama hiç bağımızı koparmadık.
Geçen sene Gezi direnişinin hemen ertesinde İvan diye italyan sevgilsiiyle (evet, İvan ve italyan) İstanbul'a geldi. Benim taze terkeden sevgilimle falan hep beraber buluştuk. Çok yakın olamadık, kasıldık. Onun sevgilisi, benim sevgilim vardı.
Şimdi bu kötü günlerimde bana sahip çıkanlardan biridir bu kadın. Adana'da ben bunla konuşurken, türlü türlü adamlar geliyordu, ingilizce de bilmiyorlardı, arkaplanda konuşuyorlardı falan. Bu duyuyordu, anlyıordu da. Karı Rusça, Çince, Uygurca, Kazakça falan biliyordu, Türkeyi de anlıyordu. Hatta "Aykerim sikerim muhıohaha what the fuck eeeuhe" geyiği yapıyorduk karıyla. Bizim bi Kürt vardı, bişiyler diyodu "çevir loo" diyodu. Aykerim "anlayamıyorum" diyodu, ben de "biz de ne dediğini zor anlyıoz hue heuuheuhe" diye gülerdik.
Feysten mesaj attım, böyle böyle terketti beni diye. Cevap gelmedi. İyi ki wassapı varmış "where the fuck are you, she left me!!" dedim, hemen zıpladı. Sana iş bulmamız lazım, bana CVn,i gönder, sıkalım bişiyler, sonra ona çiçek miçek alırsın" dedi.
Şimdi bu güncenin anateması şu: Bu boktan günlerimde, tamı tamına saydım, 3 sapa karşılık 9 kadın yanımda oldu. Ki bu kadınlarla arkadaşlık ilişkimin temelinde hep cinsel bir istek vardı, ama hiç onları tanımaktan geri durmadım. "Kanka" oldum, dertlerini dinledim, ben anlattım falan. Bunlar ne sikime yarar derdim hep, ama değilmiş. Daha haberi olmayan bissürü var.
Gerçekten, "kadınlar şöyledir, çiçektir boktur" deyip yavşaklık yaptığımdan değil, ama bir erkek oalrak çevremde bu tip kadınlar olduğu için kendimi daha az yalnız hissediyorum. Ki taze terkeden kızarkaaşıma hep "sen olduğun için başka kadınla arkadaşlık etmeye gerek duymuyorum" falan diyordum. Belki öyleydi, ama arayı açmama rağmen, hiç biri beni unutmamış.
Elbette Aykerim kızımızın bambaşka yeri var hayatımda. Sanal manal değil, gayet geçrek ve canlı.Yoksa bugün "iyi ki varsın Ayko" deyip bi posta da ona ağlamazdım.
