07 Mayıs 2015, Perşembe
saat: 22:37
Bildiğim bi kaç kallavi kelimeyi kullanarak hikayeler yaziyorum.en sevdiğim karanlık çökünce kendim olabiliyorum.ya da öyle istedigimden öyle olsun kabul ediyorum.herhangi bir sınır kabul etmiyor,hepsini elimin tersiyle itiyorum.olmaması gereken her pisliği içiyor, dumanımın tadını çıkarıyorum geceleri.sosyallesmek için değil yalnizlasmak için yaratilgimiza inandirmak istiyorum herkesi ama buna gücüm yetmiyor,kendim de karanligimla birlikte kuyuya iniyorum.gözlerim kapali yasamaya basladim.hayattan tat almiyorum.intikam denilen randevuları sonraya birakiyor,mezarimin üstüne ilk toprağı yine kendim atiyorum.
