17 Mayıs 2015, Pazar
saat: 18:13
topal ama mutlu karganın 3 saati
iki mutsuz vurduk kendimizi sokaklara bu gece. kahve içtik kurabiye yedik fotoğraf çektik bol bol. sonra elleri olmayan bir adam topallamama bakarak gülümsedi. artık ikimizde mutluyduk. sigaramı alıp kafeye geri döndüm ve mutluluğa kaldığım yerden devam ettim. anladım ki mutluluk küçücük bir fotoğraf karesi, bir koltuk değneği, ikram edilen bir tiramisuyu paylaşmakmış. eve dönerken içimde şarkılar söyleyen bir çocuk vardı. çocukluğumu hatırlayıp gülümsedim yoldan geçen sarhoş adamın arkasından. cansunun telaşlı hali bana annemi hatırlatıyor. ben yaramaz kız çocuğu. o beni bastırmaya yerimde oturmaya zorlayan annem :) oysa ben hiç söz dinlemem. bir de bugün lunaparka gidesim geldi. aah içimdeki çocuk ne olur başka zaman hatırlat kendini bana. koltuk değnekli çocuklar çarpışan arabaya binemezler ki... bir iyileşeyim güçlü yemeklerden yiyip lunaparka gideceğim en sevdiğimle. o zaman belki dönme dolaba bile binerim. ne dersin sevgili günlük?
çok da eski bir güncedir.
