20 Mayıs 2015, Çarşamba
saat: 16:50
Aklımı yokuşa sürmeye çalışıyorum ki o bana gösteriyor bu arada "cevan bak yol daha iyi":)
Tamam pek mantıklı kabul edilebilecek bir tavır içinde değilim ve bu mantıksızlığın içindeki ben, ben mutluyum yaaa! (Ki aslında "yaa" nidasından da pek hoşlanmam ama mutluyum yaaaaa:))
Biri pesimist sinir uçlarımın o sevimli uçlarına optimistlik bulaştırdı bence ve şuan endişenin endişe verici aşırı karanlığında ellerim kafama monte duruyor olmam gerekirkeeen; ben gülümsüyorum:)
"Bi zalimin eline düşmüş hırpalanıyorum" demeliydim içerimdem içerime ama hiçte öyle demiyorum. Zamanın acımasızı para beni kendine borçlu kılıyor diye hiç böyle keyif keyif dolaşmamıştım etrafta:)
Dün bir noktanın önünde durdum ve dönümüme baktım, bu canım yunus beyin ve sabiha hanımın yaşam standartını belki bir "tık" oksijene çevirecek bir dönümdü ki sırf bu yüzden kıymetli benim için o minicik nokta. Dün bir noktanın önünde durdum ve "sen benim dönümümsün" dedim.
Annemin evinde üst üste yığılı olan kolileri bu kadar seveceğim hiiiiiiiç aklıma gelmezdi.
Allah'ım bana bu harika duyguyu yaşattığın için sana şimdiden çok ama çok teşekkür ederim...
