20 Mayıs 2015, Çarşamba
saat: 21:42
eve geldiğimden beri yazmayı düşünüyordum da son dumanı almak sanırım tetikledi. sonunda bugün yalnız kalabildim kafa olarak ve fiziksel olarak. babam bodruma gidince eski düzeni oturttum. dün cafenin gayrı resmi açılışını yaptık. terör estiren ortağım ve almancı kopuk arkadaşları ile ilk adım atıldı akşamına da ben benim tayfayla sona erdirdim. kafam yüzelli milyon olunca kıvançla cumhuriyette çorba içip onun otele geçip bayıldık orada.
genel olarak fena değil keyfim. belki cafenin fotoğraflarını atarım sana bilemedim. ayrıca ben bunu insanlara kafe diye mi yazmalıyım cafe mi demeliyim kafeterya mı demeliyim hiç bi fikrim yok. cafe deyip geçiyorum şimdilik.
para çok çabuk gidiyor ama neyseki tutabiliyorum kenarda ama bu ara kesat olduğu için bunaltıyor. şu haziran sonuna kadar nefes alabilmenin umudunu taşıyorum hala içimde ama bu esnada bir türlü tatil hayali kuramıyorum. her gün çalışmaktan yıprandım artık. ayda 1 gün yarım yamalak izinle yaşamaktan geberebilirim yakında. çöküntü yüksek, dinlendim hissedemiyorum bir türlü.
ev işini çözmek çok zor olacak gibi. bir yol bulamıyorum malesef. sıkıntıları azaltıyorum giderek ama hala bi boktan keyif almıyorum. keyif alma isteği de mevcut değil.
işleri toparlayıp gitmek lazım.
