26 Mayıs 2015, Salı
saat: 13:59
Bu sabah çok saçma bir şey oldu günce. Bak anlatıyım. Halen Ankara'dayım bildiğin üzere. Mutluluk dolu günlerim. Hiç dönmek istemiyorum vs. Sheraton'da kalmamın da zevkten dört köşe oluşumda payı vardır sanırım. 3 haftadır otelde mükemmel bir hayat sürüyorum. Neyse, bu sabah işe gitmeden önce kahvaltıya indim. Sol çaprazımdaki masada bir sürü çocuk oturuyor. Biz de çocukken öyle yapardık. Ailemizden ayrı oturup yemek yiyince daha heyecanlı, eğlenceli olurdu. Ben bunları izlemeye başladım. Yemek yerken etrafa bakmaktan başka da çok yapılcak bir şey yok biliyorsun. Zaten çocuklara farkettirmeden onları izlemeyi çok severim, konuşmalarını dinlerim, jestlerini gözlemlerim. Doğal halleri çok komik. Ama bir yetişkinin onları izlediğini farkettiklerinde utanıyorlar falan ya, ben de hep öyle çaktırmadan izliyorum işte. Sonra bir ara içlerinden biri bana baktı falan, ben yemeğimi yemeğe devam ettim. Sonra yine bunlara bakıyorum, çocuğun biri kızın kafasına vuruyor hafifçe "buna kafan basmıyo mu yani, anlamıyo musun" falan diyor, ben gülüyorum. Meğer beni farkeden kız sağ arkama doğru geçmiş bana bakıyormuş, öne çıktı beni gösterip "iki saattir bize bakıyor" dedi. O an çok garip bir şekilde çocuklar hiç konuşmadan, fikir birliği içinde restauranttan dışarı çıktılar. Kapının ordan bir süre tedirgin bakışlarla bana baktılar, kaçıp gittiler sonra. Ya kendimi bir kötü hissettim. Nasıl yetiştirmişler bu çocukları böyle lan?! Sapık mıyım ben? Beni çocuklar hep çok sever. Hayatımda ilk kez böyle bir şeyle karşılaşıyorum. Küçücük çocuğun akla bak, arkama geçip beni izlemiş nereye bakıyorum diye. Arkadaşlarını uyardı (!) Gerizekalı şımarık zengin çocukları! Naptım ben ya ühühühühühü.
