04 Haziran 2015, Perşembe
saat: 15:10
Selam günlük,
Günlüğümde biriktirdim hüzünlerimi hep. Sanırım bu sanada haksızlıktı. Hayat böyle bir günce. Sözcüklere döküp rahatlamaya çalışıyoruz işte acılarımızı kederlerimizi. Kendi kendine ilerliyor herşey bir şekilde. Nere de ne şekilde olacağını bilmeden ölümü bekliyor insan şu hayatta. Kaybettiğim, unuttuğum ve belkide hiç bilmediğim o kadar çok şey var ki. Çoğu zaman hiç biri umrumda olmuyor. Bazense pişmanlık ve acı duyuyorum bunlar için. Bir kaç gündür böyle romantik mi desem, melankoli mi bilemedim öyle bir hali ruhiye içindeyim valla.
Kendine iyi bak güncem.
