09 Haziran 2015, Salı
saat: 20:55
spordan döndüm bir yazıp çıkayım.
hala ablamla barışmadım. zorla taşınmama yardıma gelme talebi, geldiğinde de stressiz hatta umutlu ve mutlu beni dibe çekmek, germek için elinden geleni yapışı, en son kavga çıkarıp çocuğunu da alıp gitmesini falan affedemiyorum. amacı neydi acaba.. her işimi onsuz haledebiliyorken, gelip, bağırıp çağırıp, azarlayıp, iş yapmayıp, yaptığını başa kakıp, minettar olmayınca sinirlenip, kavga çıkarıp gitmek falan, hiç benim ablam gibi deildi.. bir süre oldukça uzağımda dursun, kendine çeki düzen versin, sonra olunca geçer herhalde..
burada insanlarla arkadaş olmadıysam da, alıştım. hergün spor yapıyorum, biraz göbeğim gitsin çünkü. bir de diyabet şeysi konusunda doktor spor demişti, al işte..
işe de alıştım ve sevdim. buradakiler beni kabullendi ya da onlar da alıştı diyelim.. güzel herşey.
seçim geçti, benim istediğim sonucu aldık. umutluyum. tabii ama insanların içinde biriktirdiği nefrete alışmak gerekiyor galiba, özellikle böylesi seçimsiz varolduğum ortamlarda. ne bileyim iyi çocuk diyorsun içinden-dışından, konu kürt'e bir geliyor, öldürmekten, diri diri yakmaktan, kesmekten, doğramaktan, atom bombasından bahsediyor adam. sen nasıl böyle şeyler düşünebilen bir insansın, böyle insanlar nasıl var'ı sorgularken inciniyorum içimden, elimde değil. karşı atak, ne bileyim nefrete nefret falan, o da olmuyor. müthiş bir hayal kırıklığı içerisindeyim genelde. hani bu neden benim gibi düşünmüyorsun değil ama, nasıl bu kadar kocaman bir nefrete sahip oluyorsun, olmakla tanımlıyorsun kendini kırıklığı.. büyüsem de geçmiyor işte..
arabayı aldım. hala süremesem de o araba benim =) tabii arabayı alınca hande ye borcum oldu.. ailem gibi arkamda sağolsun. tabi ama borç kafası sevmediğimiz kafalardan. gelecek ay olunca geçecek ama daha geçmesi gereken bu ay var. neyse neyse, sağlık olsun.
hayret bişey, hayatımda kimse yok. hoşlanmamın zerresi olsa kaptırayım gideyim istiyorum da z si yok işte. h si, ay aman.
