18 Haziran 2015, Perşembe
saat: 11:32
Babam,
Öğrendiğimizden beri 2 ay geçti. Sapasağlam görünüyordun o sıralar. Ablamla birbirimize bakıp "yok ya, imkan yok, alternatif yollar araştırmalıyız" diyorduk...
Şimdi ise, sana her serum bağladığımızda acılarla dolu dakikalarını uzattığımızı düşünerek kahroluyoruz....
Zihnin 5-6 gündür oldukça karışmaya başladı. Beklenmedik bir hızla her hafta korkunç derecede kötüye gittin 2 aydır. Artık yolun sonunda olduğumuzu herkes biliyor, sen de biliyorsun. Ve ne kadar zeki bir insan oldun her zaman ki, senden en ufak şeyi gizlemek mümkün değil. O kadar az çalışabilen aklınla bile dünya kadar şey düşünüyorsun belli ki....
Canımdan bir parçasın ki sen... Ama şu an o yatakta yatan, acılar içinde kıvranan insan sen değilsin aslında. Bu sen değilsin.
Kıyamam ben sana... Hayatım boyunca edinmiş olduğum tüm ahlak, tüm inanışlar, tüm bildiklerimin tersine dua etmeye başladığım günlere girdik. Her birimiz sessizce aynı şey için dua ettiğimizi biliyoruz artık.
Seni hep çok sevdim ve gittiğin zaman da biliyorum ki anılarımızı kimse çalamamış olacak... Aklımı başımda sağlam tutabildiğim sürece sen hep benim kalbimde, zihnimde olacaksın.
Seni çok seviyorum...
Küçük kızın
