19 Haziran 2015, Cuma
saat: 08:25
Bunları hatırlamak zorunda kalacağım gittiğinde. Aslında gitmen gerektiğini hatırlamak için. Şu an bir hastanenin acil servisi önünde deli dumrul gibi geziniyorum. Herkes bana bakıyor. Çünkü gözlerim tavşan gibi kırmızı. Yüzümü yıkadım ki rüzgarda belki rengim düzelir.
Yine patladım ağlamaktan. Çünkü bana az önce dedin ki:
"Sen artık git. Yanıma da bir daha gelmeni istemiyorum..."
Yine kalbime bir hançer falan bir şeyler soktun yani... suratım totoma dönmüş olacak ki, sözlerini sürdürdün:
"Neden biliyor musun? Çünkü sen melek gibi bir insansın. Etrafımda güzel kız istemiyorum".....
Ve ben kçımdan uydurmaya çalıştığım bir kendinden emin tavırla ve tüm gücümle sana dedim ki:
"Bana bu şansı vermek zorundasın" ya da belki boğaz düğümlemesinden Ebru Gündeş kıvamına dönüşmüş sesimle "bona bo şansu vermek zorundasın"
Sonra birbirimizin üstüne kapanarak ağlamaya başladık.
Hay koyiim böyle boktan pembe dizi anlarına...
Seni seviyorum be adam. Ben hayatım boyunca hep sana aşıktım. Hiç bulamadım bana babam gibi davranan bir adam... Ben artık bu şekilde prenses olamam ki...
Yine başladık acı çekmemen için toplu zikirlere.... zikiim...
