03 Temmuz 2015, Cuma
saat: 02:13
Baba sen gideli 19 saat oluyor yeryüzü saatiyle...
O 19 saatte genellikle ayaktaydim. O yeşil örtüyle getirdikleri şeyi öptüm - herkese aynı örtüyü getirdiklerini bile bile. Içinde sen vardın. Ama senin bedeninin içinde sen yoktun. Iste görüyorsun ya, bir insana dair sevdiğimiz şey bedeni değil, ruhuymuş...
Işte toparlandım, metin oldum, dagilanlari toparladim. Acı haberi alan doktorun bile benden daha acinacak haldeydi. Camide bile bir tuhaftım. Herkes ağlamamı beklerken ben metin oluyordum. Metin olup dipcik gibi ayakta durmamizi planlayan halamı ise susturmak mümkün değildi...
Anlamlandırmadım baba saatlerce orada olan biteni. Çünkü bana kalırsa bu hala kafası çalışan bir insan için çok fazla acı demekti. Sahi, hala kafası çalışan bizler son nefesine kadar aklı hala başında kalmış olan sen'den daha fazla acı çekmiş olabilir miydik ömrümüzün herhangi bir anında???
Son 2,5 aydır çektiklerimiz sıfırlandı gitti işte bak hepimizin gözünde.
Gitmeden birkaç saat önce görmüştüm en son seni yoğun bakımda. Kaçmak isteğiyle yanıp tutusmadim ömrümün başka hiçbir saniyesinde başka hiçbir mekandan bu derece... Canınla uğraşıyordun be babacığım.... Ömrümde bir insana bu kadar üzüldüğümü hatırlamıyorum.
Ve sana aylardır, aslında ilk ameliyatından beri yıllardır ne de delicesine üzüldüm ki, kendime üzüleceğim o bencil an geldi çattı işte... Bu anı hiç düşünmemeye çalıştım hep ama ben gecenin 2'sinde işte başlıyorum... Bu öyle büyük bir acı ki baba, senin fiziksel çektiğini ben belki ruhsal olarak yaşıyorum şu an.... İçim cayır cayır yanıyor babam.... Yeni yeni algılarım saatler önce yaşadıklarımı anlamlandırmaya başladı.........
Gitmeden birkaç saat önce vedalaştık seninle. Konuşamazdın, canınla uğraşıyordun işte, ama elini öptüm, elimi kalan son gücünle sıktın, sıktın... Seni çok seviyorum dedim. Elimi sıktın. Ayrılma vaktimiz geldi, bırakmadın, o an üzüntüden bayılacağımı sanmıştım. Bayılırdım da gerçekten... O bambaşka bir dönemin sonuydu babam. Bu da apayrı bir işkence döneminin başlangıcı. Bu sefer kendime üzüleceğim tamamen. Sensiz kalışıma... Dünyada tanıdığım en harika insanı olabilecek en kötü şekillerden biriyle kaybetmiş oluşuma...
Çok acı bu baba. Başka tarifi yok
