10 Temmuz 2015, Cuma
saat: 11:38
Az önce annemi aradım.
Gündemlerinde Aslan var tabii ki. Apartmanın bahçesine inmişler çiçek suluyorlarmış.
Oyuncak olmayan şeylerle oynamayı/ oyalanmayı seven bir çocuk işte. Kan mı çekiyor ne... Ben de evdeki nesnelerden oyun çıkartan bir çocuktum.
Zaman ne çabuk akıp gidiyor. Daha dün doğmuştu bugün telefonda bile konuşabiliyoruz.
**
Bir kez daha fark ettim ki bayram seyranda illa beraber evde geçirelim takıntısı olmayan mükemmel bir ailem var. Başka planlarım olduğunu söylediğimde iyi eğlenceler dileyip konuyu kapatan bir annem, klişelerden zaten hazzetmeyen bir babam var.
İzmir'de bir araya geldiğimizde tartıştığımız noktalar genelde eve alınan peynir seçimi, akşam yemeğinde ne pişirsek gibi komik şeyler oluyor.
Ailemi seviyorum. Aile kavramına hepten şüpheci yaklaşan bir insan evladı olarak beni rahatlatıyorlar. Dünya dertleri içerisinde bir de onlarla olan ilişkimi sorgulayarak yorulmuyorum.
