16 Temmuz 2015, Perşembe
saat: 17:17
Bu aralar çok yazıyorum farkındayım. Belki de bunaltiyorumdur ama daha günlüğüme yazmaya cesaret edemedim CÜCÜK. Yani oradan doyumsuz bir insan gibi gozukuyorum biliyorum belki de öyleyim ama daha çok kaygı problemi yaşayan biriyim bu aralar.
Bi kere şu japonya işi. Basından beri çok istedim hala da istiyorum ama içimi sıkan bir şeyler var ki anlaşılabilir. Inan çok zor aileyi geride bırakıp 5 sene bir yere gitmek. Üstelik annen baban hasta iken.
elçilik ten e posta gelmiş. Altında gidememe ya da özel bir nedenle gitmeme durumunuz var ise hemen iletisime geçin demişler. 3 kez falan okudum. Aileyi geride bırakıp gidilir mi diye. Bi üç kez daha okudum sonra. Sonra sema hocanın dedikleri geldi aklıma.
"Sen artık bizim bir arkadaşımız sin. Seninle gurur duyuyorum. Döndüğünde ve ileride nobeli aldığında ah benim arkadaşım bizim öğrencimizdi diyecegiz. Ancak ailem diyerek bu yolda ayrılman onara yapacağın en büyük sadakatsizlik olur sakin vazgeçme. Eşimi kaybettiğimizde benim de oğlum her şeyden vazgeçmek istedi ancak izin vermedim. Çünkü babası onun öyle biri olması için hayatını adadi" dedi. "Ailen hasta olabilir iyileşebilir çok kötü şeyler de olabilir ancak asla senin yolundan ayrılmanı istemezler" dedi. Bir bunu düşünüyorum bir de ozlemin "deli misin be. Biri 62 yaşında biri daha 60 bile değil ne yaşlı si ne kafası yasiyorsun" dediği aklıma geliyor da topluyorum kendimi. Bu aralar en genel kaygim bu.
Bunun yanında sürekli başvurularım yetismeyecek mutlaka bi sıkıntı çıkacak diye kafamda les les mesaj gönderiyorum evrene. Herkes Oha 31 agustos a kadar başvuru yapıp kabul alman lazım mektubu 17 eylule vermen lazım daha dün açıklandı sonuçlar bi sakin ol diyor. Hocam da dahil. Ama insanların o sakin ligi bana daha büyük telaş olarak dönüyor.
Öyle ki 1 7 nisan arası japonyada olmam lazım ama ben şimdiden ne götüreceğim diye düşünüyorum. Liste yapmaya başladım hocalara ne alsam ne yapsam diyorum
derken bi form geldi. 3 ayrı üniversite kabul talebi var. Nasıl yani diye kaldım. Şimdi arti 2 okulla daha iletisime gecmem lazım demek bu. Biri kyoto biri tokyo olur muhtemelen.
Yoke gideli 2 hafta oluyor. Okulların tanınması ile ilgili belge istedim hala gelecek postayla yollayacaklar mis.
Her şey ne kadar yavaş işliyor.
Bayramdan yararlanıp yarın bir ara evden kaçıp kocaman bir liste yapacağım kendime
Petek hoca sanırım beni kendine benzetiyor. O da çok tez canlı bir kadın ben de öyle. Ne zaman e posta atsam saat farketmez cat diye 1 saat içinde geri dönüyor.
Biraz korkuyorum sanırım bilmediğim bir ortamdan. Oysa ki japonyada geçirdiğim o 2 ay sonunda gerçekten orda olmak istediğim konusunda çok eminidim
geçen uğur ailen toplasan 2 kez gelebilir yanına. 2 kişi 2 kez git gel 10 bin lira lan dedi. Titreyip kendime geldim. Ama en azından şanslıyiz ki osaka thy nin müdürü Uğur'un bi abisi. Annemler gelirken en azından annemin rahatsızlığına uygun bir yere oturtabiliriz.
Neyse öyle işte.
Ben kaçak atlar I okumaya devam edeyim
Monbusho alan var mı ki
bi şey sorucam
saat: 17:17
Amma ana kuzusuymusum megerse.
