23 Temmuz 2015, Perşembe
saat: 22:42
3 hafta geçti bile...
O her zaman söylenen geyik gerçekmiş. Sanki her an bir köşeden çıkıp gelecekmişsin gibi hissediyorum. Ben sensiz ömrümde 3 hafta geçirmedim ki şimdiye kadar... En acısı da, seni sonsuza kadar bir daha göremeyecek olmak fikrinin gerçekliği..yüzüne tokat gibi çarpması....
Dün gece o kadar çok ağladım ki, çok fena hastalandım. Bünye, bağışıklık sistemi falan yalan durumda herşeyim...
Seni inanılmaz, tarif edilemez şekilde özlüyorum. Annenle konuştuk dün akşam telefonda. Yanına gidemem, o kadar cesur değilim. Konuşamadık zaten. Telefonda yaklaşık 5 dk hıçkıra hıçkıra ağlayıp öylece kapattık. Çocukken senin için O'nunla ettiğim kavgalar geliyor aklıma. "O benim oğlum", "Hayır O benim babam" diye.... Şimdi düşünüyorum da, benden bile daha çok acı çekiyor muhtemelen annen... :( çok çok üzgünüm birbirinizi son bir kez göremediğiniz için....
Benim her daim güler yüzlü, neşeli, esprili, her daim acayip zeki ve tanıdığım herkesten daha "insan" babam.... Seni çok seviyorum. Sevmeye devam ediyorum.... Ömrüm varsa daha, sensiz geçecek olması çok acı. Hayatımda tek bir erkek kaldı artık. Bayıldığın fıstık oğlum... O'na sarılmadan hafiflemiyor acılarım...
Hepimiz birer mirasız aslında birbirimizden birbirimize.... Ablan bana öyle bir sarılıyor ki "Kardeşimin bir parçasısın sen" diye.... Ya ben... Ağabeylerin, ablan, kardeşin, her birinde SEN'i buluyorum biraz.. Hayat ne tuhaf...
Canım, iyi ki benim babam olmuşsun. Tanrı bize bu hakkı doya doya kullandırdı... Her daim şükranla, sevgiyle kalbimdesin. İyi geceler sevgili babam.
