31 Temmuz 2015, Cuma
saat: 21:18
Dünden beri duygusal kanaldan kurtulamadım bi türlü. ama dedim ya canımı onun acıtması bile ayrı bir tat.
Bir kış günüydü.lapa lapa kar yağıyordu.Ben eldiven takmazdım kışın,kar topu oynarken bile hatta.ama işte o güne kadardı bu boykot.onunla tanıştığım güne kadar.
Ellerimi elleriyle tutup,üşüdüğünü söylediğinde ve onları sardığında ısıtmıştı ellerimi.o gün bugündür ne zaman kar tanesi düşse ilk eldivenlerimi takar onun sıcaklıgını hissederim ben.
Aslıyı kime anlatsam e olm neden gidip konuşmadın adam gibi der haklı olarak
bunun cevabını kendim bile veremiyorum, sanki acı çekmek istermiş gibi hep uzaktan sevdim onu.
Beraber geçirdiğimiz bir 14 şubat var mesela,istiklal'de yanında yürürken kalbimde ihtilal çıkmıştı, o güne kadar bildiğim herşeyi unutmuştum,adımı bile. Tatarlıktan sahip olduğu hafif çekik gözleri,ince dudakları,minik burnu,kaşık kadar suratı,tıpkı bir bebek gibiydi. Zaten hep bebekyüzlüm diye çağırırdım içimden.
o gün benden çok bekledi o konuşmayı, yapsam olacaktık belkide, hatta büyük bir ihtimal olacaktık. Ama yapamadım işte.
Şimdi bu yüzden sızlanmam şımarıklıktan başka bişey değil ama elimde değil.
www.youtube.com/watch?v=v1oht8a95wE
