03 Ağustos 2015, Pazartesi
saat: 19:21
6 yıl evvel bir ağustos günü başladığım işten gene bir ağustos günü ayrıldım.
bu seferki gidiş kesin gidiş.
japon ortaklar çok üzüldüler ayrıldığıma, diyemedim ki amına kodumun çocukları sizin yüzünüzden soğudum bu işten diye.
bana bi veda gecesi yapmak istiyolarmış. gerek yok dedim ama organize edeceklermiş illa.
bugün banka sınavına girdim, ögleden sonra sınavdan geçtigimi yarın mülakata cagırdıklarını söyleyen bir mail aldım, bu kadar çabukta beklemiyodum 1 hafta felan bi nefes alaydım ya aq.
birazda plaza insanı olalım dimi.
bakalım yeni bi maceraya atılıyorum, insan gibi çalışabilcegim,en azından belli bi mesai saatimin olduğu,gelecegimin belirsiz olmadıgı en azından nereye kadar gidebilecegimi bildigim bir işte çalışmanın vakti geldide geçiyordu zaten.
ceylinin ölümü beni biraz daha olgunlaştırdı sanırım, hayatın acısı delilige vurunca geçmiyomuş, geçiyo gibi sandırıyormus sadece onu anladım.
dünden beri onunla beraber söyledigimiz ne kadar sarkı varsa dinliyorum.
o kadar çok ki dinle dinle bitmiyor.
buda onlardan sadece biri;
www.youtube.com/watch?v=p0JuklkT1hg
