04 Ağustos 2015, Salı
saat: 07:35
anıların fotoğraflarda kalması ne kadar tuhaf ya, sanki bakarken canlanacakmış gibi.
bütün gece rüyamda ceylini gördüm. o salıncakta salladıgım gün.
parkta kimseler yoktu. bagıra bagıra sarkı söylüyodu bende sırtından ittirip sallıyodum onu.
ilk orada öpmüştüm dudaklarından, ilk orada ciğerime cekmiştim kokusunu.
şimdi sadece bi fotograf var elimde, ne kokusu kaldı ne dudaklarının tadı. her baktığımda nefes borumdan ılık ılık bişeyler akıyo.
Bulutlar yüklü.
Ha yağdı ha yağacak üstümüze.
Hasret...
Yokluğunla ben baş başayız.
Nihayet...
www.youtube.com/watch?v=5DTOEPi8XBk
