12 Ağustos 2015, Çarşamba
saat: 23:54
Bu aksam hayatim boyunca hic yapmadigim birsey yapiyorum. Ic sesimi oldugu gibi birakiyorum disari. Cok fazla sacmalarsam kusuruma bakma dostum bir nevi sesli dusunme diyelim bu seferlik. Merak ediyorum bu insanlarin icindeki cift olma arzusu neden bu kadar karsi koyulamaz. Yalniz , tek basina mutlu olamaz mi hic bir birey? Illa ki baska bir bireyi sevmek zorunda mi ? Acaba birini sevmek yerine , birseyi sevse ona baglansa tutmaz mi yerini . Mesela ; spor , daha fazla is , ne bilim yemek yapmak yada yemek yemek , yahut kitaplari sevse doldurmaz mi bireylerin yerini. Buldum, matematigi sevelim mesela. Yok yok cok genel oldu bu vazgectim onun yerine tanjant ve kotanjanti sevelim. Onlar da cok kaba daha kibar birsey bulmamiz lazim. Sevgi dedigin kibarlik gerrektirir degil mi? Buldum bu sefer, oyleyse sinus ve kosinusu sevelim. Ne kadar kibar isimleri sevgi terimine yakisti hem. Ama bunu en azindan dogru duzgun becerelim. ' x' ve 'Y' gibi olalim. Tek basina anlamsiz, ancak biraraya geldiginde denklem olusturup degerleri bicilebilen. Bu sevgide bari 'Z' almayalim araya, isin icine ucuncu bilinmeyen girince denklem bireylerinin degerleri bozuluyor cunku. Bireylerin iliskilerinde degersilestigi gibi. Madem ki birini sevmeyi ve o sevgiye adam gibi sahip cikmayi beceremiyoruz en azindan sevecek bisey bulalim, o sevginin arkasinda duralim
